Hopelijk kunnen we er nu weer eventjes tegen!

Lieve dochter

Vandaag ben je 9 maanden oud. Je bent dus net zolang uit m’n buik als je er hebt ingezeten. En gelukkig dat er nu niet meer inzit, want met je 10 kg en 72 cm zou dat *iets* minder comfortabel zijn dan 3,6 kg en 53 cm.

Wat heb je ons leven op z’n kop gezet, zeg, sinds je er bent. Niets is nog hoe het was.
Nu is het allemaal…veel beter. Drukker ook, maar De Mama en De Papa zijn een topteam, dus dat lukt allemaal prima.
En om er nog maar een cliché tegenaan te gooien: het wordt nog elke dag leuker. Je kijkt nieuwsgierig naar iedereen die je pad kruist, je lacht met onze onnozele gezichten en giert het uit van plezier als we je kriebelen.
Je bent een droom van een meid, met echt karaktertje, en dat vinden wij nu nét zo leuk aan jou.
Elke lach doet ons smelten, en elke traan is een steek door ons hart.
Het liefst zouden we je een hele dag dicht bij ons willen houden, je zien evolueren en groeien, je koesteren.
Maar dat brood moet op die plank, natuurlijk. Dus genieten we dubbel en dik van de ochtenden, avonden en weekends.
Want dan ben je helemaal van ons.

Lieve Sam, je bent het beste dat ons is overkomen, en het mooiste wat we ooit gemaakt hebben.

Dikke kussen op je wipneus.
De Mama en De Papa.

Nadat de huisdokter en de pediater ons meisje gediagnosticeerd hadden met griep, vond de dokter van wacht op zondag (dag 6 met hoge koorts) een urinestaal toch wenselijk.

Resultaat: meteen naar spoed, want niks geen griep. Wel een nierbekkenontsteking (soort ernstige blaasontsteking) die niet meer opgelost kon worden met orale medicatie. Ons popje moet dus 5 dagen in het ziekenhuis blijven om intraveneus medicatie te krijgen.

Gelukkig ziet het er allemaal wat erger uit dat het is.
Deze middag heeft ze een bord puree op waar zelf De Papa moeite voor zou moeten doen .
Alles komt goed, gelukkig.